‘Kill your darlings’. Dit advies krijgen schrijvers en dichters vaak. Tot de essentie komen en zinnen schrappen, hoe mooi je ze ook geformuleerd hebt.
Het is iets wat ook ik vaak moet doen in de loop van dit projectmatig onderzoek. Nadat ik bestaande plannen een nieuwe (in)richting heb gegeven, moet ik geregeld op zaken terugkomen. Door ruimtes uit te tekenen en in relatie te zetten tot omliggende ruimtes, zet ik mensen ertoe aan om na te denken over hun manier van werken. Wat ik als architect eerst een goed idee vind, wordt dan opnieuw in vraag gesteld. Dat betekent dat ik mijn plannen aanpas. Soms betekent het ook dat een bepaalde flow op de werkvloer aangepast wordt omdat men inziet of gelooft dat het toch beter kan. En vaak komt een compromis uit de bus.
In elk geval is het cruciaal om telkens te vertrekken vanuit de problematiek die aan de tafel wordt aangereikt.
Het is al voorgevallen dat men voelt dat iets niet werkt, maar geen oplossing ziet. Een voorbeeld uit de praktijk: oorspronkelijk dacht men dat aan een afgescheiden werkpost naast een grote ruimte niets mocht gewijzigd worden. Aan een werkpost raak je niet. Om dan, bij nader inzien, te besluiten dat er toch veel staat dat niet meer gebruikt wordt. Op die manier kun je een werkpost kleiner en overzichtelijker maken en meer openheid creëren in de aanpalende ruimte. Door die groter te maken is er meer plaats voor sfeer en ‘beleving’. Zoiets van bovenaf opleggen werkt niet en is niet wenselijk, maar je kunt voorstellen aanreiken waardoor men weloverwogen voor deze optie kiest.